En ik wachtte,

hopend op een andere uitkomst,

smekend om een sterker wij.

Smachtend naar een diep gelegen

passievol en lager tij.

–

Wachten leek een doel op zich,

smeken liet mijn knieën bloeden.

Smachten bracht een hard besef,

liefde liet me niets meer voelen.

–

Mijn handen liet je trillend

al jouw zware lasten dragen.

Als water naar de zee,

oneindig leken alle dagen.

–

Mijn veilige haven ebde weg,

mijn hart werd alsmaar zwaarder.

Van al het eindeloze vragen,

liet je mij jouw kruimels rapen.

–

Het ‘wat als’ bleef bedrogen achter,

mijn hoofd was klaar met hopen.

De botte bijl gaf de verleiding,

tot het doorhakken van de knopen.

–

Ik maak een buiging terwijl ik voel,

dat levenslust plaats maakt voor pijn.

Het licht dat ik eens in je ogen zag,

bleek al die tijd van mij te zijn.