En ik hield echt van je,

met alles wat mijn hart kon geven.

Dat maakte het ook zo moeilijk,

het loslaten van een deel van mijn leven.

–

Maanden van intense twijfel,

de angst om er alleen voor te staan.

Wat als het een verkeerde keuze was,

om met mezelf verder te gaan.

–

Ik nam afscheid van een wens

die ik jaren bij me had gedragen.

Ik zei vaarwel tegen een toekomst,

waar ik ooit zolang om moest vragen.

–

Voelde het als ondankbaarheid,

dat ik afstand nam van een droom?

Verlangen week voor afkeer,

passie werd vervangen door schroom.

–

Ik liep niet weg uit koesterende haat,

mijn rug keerde zich niet naar je toe.

Stond slechts tegen de muur gedrukt,

verlamd door het ‘wat als’ en hoe.

–

Maar ik hield echt van je.

Toch fluisterde mijn hart hoop.

Dat loslaten het teken was,

van een betere afloop.

–

Dus stond ik voor de keuze,

kies ik jou als mijn wederhelft?

Maar ik hield gewoon simpelweg,

net iets meer van mezelf.