Oude liefde roest niet

–

Oude liefde roest niet,

al lijkt ze soms vergeten.

In het land tussen Regge en Dinkel

blijft ze diepgeworteld

en verweven met wie ik ben.

–

Ooit trok ik de wijde wereld in,                                  

maar terugkeer voelt als thuiskomen

in een landschap dat mij herkent.

Waar wind door oude eiken fluistert,

vindt kalme stilte weer haar weg.

–

Ik laat me meenemen,

gedragen door het ritme van de rivier.

Kom tot rust onder een hemel van groen,

voel hoe er van binnen iets ontwaakt.

Een warmte die ik elders niet vinden kon.

–

Dit gevoel bezit geen huis,

maar woont in het land dat mij verstaat.

Het gaat dieper dan tastbaarheid,

draagt meer dan wat zich laat benoemen

en reikt verder dan het oog kan zien.

–

Langs kabbelend water en hoge essen,

waar Twentse natuur mij zacht omhelst,

voel ik mij het meest mezelf.

Hier wordt geluid als muziek gedragen

en stilte wordt nergens anders zo gehoord.

–

Ooit verliet ik huis en haard,

maar het verlies bleek niet wederzijds.

Door Regge en Dinkel weer omarmd

vond ik de weg terug naar de grond,

waaraan ik mijn hart verloren heb.

–

Luchienke Bruinink

Diepenheim