“Later als ik groot ben, word ik juf!” Dit zei ik al als klein meisje.

Enigszins logisch, wanneer je ouders allebei in het onderwijs werken.

Dit meisje van vroeger, onwetend over de toekomst en welke betekenis zij later aan het woord ‘juf’ zou geven.

Het thema waar wij deze dienst bij stilstaan is ‘geloof en een hoop liefde’. Een speelse draai aan deze zin, geeft voor mij de rode draad weer in mijn weg naar docentschap; “ik geloof in een hoop liefde”.

Een speelse draai met voor mij een dieperliggende betekenis. Ik vind het leuk om met taal te spelen. Het geeft vrijheid, speelsheid en mogelijkheden om verder te kijken dan wat er zich binnen de lijnen bevindt. Zo kijk ik ook naar het leven en naar mijn werk als docent; bewaak je kaders, maar durf soms buiten de lijntjes te kleuren. Laat zien dat je vrij kan zijn in wie je wil zijn en doe dat vooral met een hoop liefde.

Mijn liefde begon vroeger al met de kleine dingen in het leven. Dieren, bloemen, planten, de natuur liet mij zien dat dit onvoorwaardelijk was. Onvoorwaardelijkheid is iets kwetsbaars, het geeft je bloot en het kan je raken. Maar juist die kwetsbaarheid, maakt dat onvoorwaardelijke liefde, het meest kostbare geschenk is dat je kan geven aan iemand.

In het leven krijg je altijd een keuze. En zo heb ik in mijn leven ook regelmatig voor de keuze ‘opgeven of doorgaan’ gestaan. Elke keer wanneer je de keuze maakt om door te gaan, laat het leven je zien welke les je hebt geleerd en elke keer wanneer het leven mij weer een les gaf, bood het mij het licht om te zien hoe mooi het leven kan zijn.

–

Ik geef weer licht

Donkere wolken pakken zich samen.

Iets dat ooit zo helder was,

alsof het nooit heeft bestaan.

Ik kijk door het raam naar buiten.

–

Een druppel trekt mijn aandacht,

langzaam volgt hij zijn weg omlaag.

Laat zich niet tegenhouden,

mengt zich met de rest,

laat los en accepteert.

–

Prachtig, denk ik,

terwijl ik merk dat bij mij hetzelfde gebeurt.

Langzaam,

van mijn wang, naar mijn kin,

starend naar de lucht.

–

Door de wolken, laat zich heel voorzichtig

een zonnestraaltje zien.

Zonder haast verwarmt hij de aarde.

Wat is het leven toch bijzonder,

denk ik,

met een glimlach op mijn gezicht.

–

Door een Godswonder,

als sneeuw voor de zon,

geef ik weer licht.

–

Spelen met taal, de symboliek achter woorden vinden, is iets dat mij altijd heeft geïntrigeerd. Ik voelde vroeger heel veel, maar ik kon het moeilijk plaatsen. Boosheid, verdriet, eenzaamheid.
Zowel op de basisschool als op de middelbare school werd ik gepest. Mijn hoop voor liefde ebde weg en onzekerheid groeide. Naarmate ik in de puberteit kwam, werd onzekerheid stilte, angst werd woede. Hoop en liefde werd vergeten. Als meisje van twaalf denk je hier niet over na, maar als ik hier als volwassene een levensles uit zou moeten halen zal ik zeggen; je kunt niet weglopen voor de problemen in je leven, naar ze je blijven achtervolgen als je ze niet recht in de ogen durft aan te kijken. Het heeft mij vanaf toen meer dan zestien jaar gekost om dit te doen beseffen. Het besef dat onzekerheid en angst niet weggaat als je ervoor wegloopt, maar pas plaatsmaakt voor iets anders wanneer je de liefde in jezelf ontdekt. Hierover schreef ik een tijdje terug het volgende:

–

Ik weet iets dat jij niet weet

Misschien hoort het zo te zijn,

ik weet het niet.

De dagen gaan voorbij alsof er niks speelt,

ik ben nog steeds dat meisje.

–

Liefde stroomt over en laat me verdrinken.

Denk, niet denken, ik laat het me verslinden.

Diep vanbinnen, daar zit iets,

ik weet niet wat het is, stilte.

–

Stilte, of storm, ik zie alleen een glas water,

dorstig naar iets dat diep van binnen zit.

Misschien hoort het zo te zijn,

ik weet het niet.

–

Zoveel dagen waarin iets speelt.

Ik zie haar nog steeds, dat meisje,

ik wil haar de liefde geven die in mij stroomt.

Liefde, zonder bij na te denken, ik wil haar met mij verbinden.

–

Diep vanbinnen, daar zit zij

en ik weet precies wie zij is.

Drink, hou van me, liefde van later,

trots op wat er diep van binnen zit.

–

In de jaren die daarop volgden, leerde ik steeds meer dat de liefde voor je jezelf, de liefde voor jouw innerlijk kind, de basis is voor het creëren van geloof en een hoop liefde.

Als ik kijk naar het werk dat ik nu doe, zie ik deze basis terug in het contact met mijn studenten.
Ik geef les op het mbo en doceer en begeleid jongvolwassenen binnen de opleiding sociaal werker. Het is een opleiding waar zich veel studenten bevinden met, zoals wij het noemen, een ‘rugzak’. Emotionele en psychische problematieken, problemen in de thuissituatie, financiële problemen, verslavingen. Het raakt me, maar geeft mij tegelijkertijd veel herkenning.

Ik ben namelijk met dezelfde instelling als vele studenten dit werkveld ingegaan; “ik weet hoe het is om niet de hulp te krijgen die ik vroeger nodig had, dus ik wil deze hulp voor mijn studenten zijn”. Een quote die hierin voor mij centraal staat, is een quote die ik tijdens mijn opleiding tot docent omgangskunde heb geleerd: “behoud wat goed is, voeg toe wat nodig is, laat los wat niet meer past”.

Vijf jaar deed ik over mijn middelbare school; afgestroomd, blijven zitten en vervolgens met de hakken over de sloot een vmbo-tl-diploma op zak en richting het mbo. Via het mbo heb ik mijn passie voor werken met jongeren ontdekt. Mijn levensverhaal en het verschil willen maken voor jongeren opdat zij op hun eigen tijd, onder de juiste begeleiding, hun keuzes kunnen maken, hebben eraan bijgedragen dat ik uiteindelijk voor het onderwijs heb gekozen. Studenten zien ontwikkelen tot de persoon en professional die ze willen worden en daar onderdeel van uit mogen maken, is waar ik positieve energie uithaal. Een rode draad kunnen zijn in de persoonlijke- en professionele ontwikkeling, is waarom ik met plezier voor de klas sta.

Ik ben een enthousiaste docent met oog voor de ander. Het opbouwen en onderhouden van interpersoonlijke relaties met mijn studenten heb ik in een hoog vaandel staan. Samenwerken met de student op basis van eigen kennis en vertrouwen in jezelf en in elkaar is waar ik kracht uithaal. Vanuit authenticiteit heb ik geleerd uit mijn comfortzone te stappen en dit heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben. Vanuit deze basis werk ik voor en met mijn studenten.

Ik stel de student centraal en bewandel samen met hen het pad waaraan zij zelf kleur en betekenis geven. Ik laat aan hen zien dat je, ondanks de obstakels die je in je leven tegen zult komen, je doel kunt behalen. Ook al struikel je er ook wel eens over, dat mag.

Ik deel mijn waarden; gelijkwaardigheid, respect, eerlijkheid en vriendelijkheid met mijn studenten en presenteer mijzelf met trots, liefde en toewijding als instrument aan aan hen.

Wanneer je geloof in een hoop liefde vindt, of geloof én een hoop liefde, dan creëer je een energie dat aanstekelijk werkt. Dit heb ik verwerkt in een gedicht, die ik ter afsluiting graag met jullie deel.

–

Gelukskoekje

Ik zoek een hoekje,

je weet wel, zo’n heel klein hoekje.

Precies daar, waar jij nu zit.

Niet lachen, sta eens op.

–

Je weet toch wat ze zeggen?

Geluk zit in een klein hoekje

en jij staat precies in de weg.

Of wacht, blijf eens staan.

–

Eigenlijk sta je daar heel mooi,

wil je me helpen zoeken?

Ik zoek dus dat geluk,

je weet wel, zit vaak in een klein hoekje.

–

Ik dacht als je nu helpt,

dan zit je er in ieder geval niet bovenop.

Draai je eens om, wat is dat?

Je zit helemaal onder de kruimels.

–

Kruimels van een koekje,

gelukskoekje in een gelukshoekje.

Nou kom op, het wordt al donker,

ik zoek al zo lang en jij moet nog beginnen.

–

Wacht eens even,

jij zit in dat hoekje.

Blijf eens staan,

je staat daar eigenlijk heel mooi.

–

Ik zocht een hoekje,

een hoekje met een gelukskoekje,

in plaats daarvan vond ik jou.

Blijkbaar zit geluk dan toch,

in een heel klein hoekje.